มันเกิดจากการอู้...อู้วววววว..
posted on 12 Nov 2009 17:29 by kaewvaliantก็ต่อเมื่ออวัยวะแต่ละส่วนได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเหมาะสมและเต็มที่
คงไม่มีใครเอามือไว้ใช้เดิน คงไม่มีใครเอาเท้าไว้ใช้สัมผัสใบหน้าอันอ่อนโยน
อวัยวะแต่ละส่วนมีความสำคัญไม่แพ้กัน มีบทบาท มีหน้าที่เฉพาะ
ขาดส่วนหนึ่งส่วนใดไป ชีวิตอาจดำรงอยู่ได้
แต่ทว่าก็คงไม่สมบูรณ์นัก
ฉันเองก็แค่อยากได้ทำอะไรที่เป็นหน้าที่ของฉัน
ปากมันคงไม่เต็มใจนักถ้าหากว่ามันจะมีไว้แค่ใช้ในการแก้ตัวเท่านั้น
สมองคงไม่ยินดีนัก ถ้ามันจะมีไว้แค่ใช้ตัดสินคนอื่น
ฉันก็คงไม่แตกต่าง
คุณค่ามันคงไม่ได้อยู่ที่แค่คำว่าหน้าที่
เพราะปากก็มีไว้พูดไม่ใช่เหรอ
แต่บางครั้งสิ่งที่เราต้องการอาจไม่ได้มีค่าแค่นั้น
มันคงต้องมีความศรัทธาในสิ่งที่ทำด้วย
ผลงานที่ออกมานั้นจึงมีค่า...
มีค่าพอที่จะทำให้กายนั้น
งาม แข็งแกร่ง แข็งแรง มั่นคง ไม่ต้องตกอยู่ใต้ความผิด
ของเกณฑ์ตัดสินที่เรียกว่า จิตสำนึกชอบ
....
ตัดสะบั้นความคิด มานึกถึงเรื่อง...
ตาจะบอกกับนิ้วก้อยได้อย่างไรว่าฉันไม่ต้องการเธอ
มือจะไม่มาประคบที่หน้าผากได้หรือเมื่อมีอะไรมากระทบ
ยังไงหูซ้ายคงไม่อิจฉาหูขวา เพราะรู้ว่าเราเป็นกายเดียวกัน
ฉันจะทำร้ายเธอ กระทบกระทั่ง ด้วยท่าที วาจา สายตา
ทำให้บาดเจ็บได้อย่างไร
ในเมื่อเธอก็คือฉัน ฉันก็คือเธอ
เรา...เหมือนคนคนเดียวกัน
เมื่อรู้ว่าเธอคือฉัน แล้วฉันจะทำร้ายตัวเองลงหรือ
แต่ถ้าเป็นการพลั้งเผลอไป...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ขอโทษ
คุณค่าของเธอ ก็คือคุณค่าของตัวฉันเอง
อย่าคิดว่าตัวเธอเองไม่มีค่า
ถ้าหากเธอเห็นว่าฉันมีค่าพอที่เธอจะนับว่าเป็นสิ่งมีค่า
ฉันก็จะไม่รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรอีก
ในเมื่อฉันเห็นว่าเธอคู่ควรที่ฉันจะให้ความสำคัญ
...เราเป็นคนเดียวกัน
เธอ ฉัน เรา...มีความหมายไม่ต่างกันเลย^^
วันนี้ อยากพักสมองตอนทำงาน เลยแอบอู้มาเขียนบล็อกนี่แหละ
ขอโทษนะคะ เจ้านาย