ร่างกายจะแข็งแรงสมบูรณ์ เป็นที่ชื่นชม น่านับถือ

 ก็ต่อเมื่ออวัยวะแต่ละส่วนได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเหมาะสมและเต็มที่

คงไม่มีใครเอามือไว้ใช้เดิน คงไม่มีใครเอาเท้าไว้ใช้สัมผัสใบหน้าอันอ่อนโยน

อวัยวะแต่ละส่วนมีความสำคัญไม่แพ้กัน มีบทบาท มีหน้าที่เฉพาะ

ขาดส่วนหนึ่งส่วนใดไป ชีวิตอาจดำรงอยู่ได้

แต่ทว่าก็คงไม่สมบูรณ์นัก

ฉันเองก็แค่อยากได้ทำอะไรที่เป็นหน้าที่ของฉัน

ปากมันคงไม่เต็มใจนักถ้าหากว่ามันจะมีไว้แค่ใช้ในการแก้ตัวเท่านั้น

สมองคงไม่ยินดีนัก ถ้ามันจะมีไว้แค่ใช้ตัดสินคนอื่น

ฉันก็คงไม่แตกต่าง

คุณค่ามันคงไม่ได้อยู่ที่แค่คำว่าหน้าที่

เพราะปากก็มีไว้พูดไม่ใช่เหรอ

แต่บางครั้งสิ่งที่เราต้องการอาจไม่ได้มีค่าแค่นั้น

มันคงต้องมีความศรัทธาในสิ่งที่ทำด้วย

ผลงานที่ออกมานั้นจึงมีค่า...

มีค่าพอที่จะทำให้กายนั้น

งาม แข็งแกร่ง แข็งแรง มั่นคง ไม่ต้องตกอยู่ใต้ความผิด

ของเกณฑ์ตัดสินที่เรียกว่า จิตสำนึกชอบ

....

  

ตัดสะบั้นความคิด มานึกถึงเรื่อง...

ตาจะบอกกับนิ้วก้อยได้อย่างไรว่าฉันไม่ต้องการเธอ

มือจะไม่มาประคบที่หน้าผากได้หรือเมื่อมีอะไรมากระทบ

ยังไงหูซ้ายคงไม่อิจฉาหูขวา เพราะรู้ว่าเราเป็นกายเดียวกัน

ฉันจะทำร้ายเธอ กระทบกระทั่ง ด้วยท่าที วาจา สายตา

 ทำให้บาดเจ็บได้อย่างไร

ในเมื่อเธอก็คือฉัน ฉันก็คือเธอ

เรา...เหมือนคนคนเดียวกัน

เมื่อรู้ว่าเธอคือฉัน แล้วฉันจะทำร้ายตัวเองลงหรือ

แต่ถ้าเป็นการพลั้งเผลอไป...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ขอโทษ

คุณค่าของเธอ ก็คือคุณค่าของตัวฉันเอง

อย่าคิดว่าตัวเธอเองไม่มีค่า

ถ้าหากเธอเห็นว่าฉันมีค่าพอที่เธอจะนับว่าเป็นสิ่งมีค่า

ฉันก็จะไม่รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรอีก

ในเมื่อฉันเห็นว่าเธอคู่ควรที่ฉันจะให้ความสำคัญ

...เราเป็นคนเดียวกัน

เธอ ฉัน เรา...มีความหมายไม่ต่างกันเลย^^

 

วันนี้ อยากพักสมองตอนทำงาน เลยแอบอู้มาเขียนบล็อกนี่แหละ

ขอโทษนะคะ เจ้านาย

ลมยางฟรี!!!

posted on 10 Nov 2009 22:22 by kaewvaliant

ตั้งแต่เช้าตรู่ รี่ไปรอรถ แสนทรหด ด้วยทางไกล

ผ่านด่านแรกกับจักรยานคู่ใจ ปั่นจากหอพักไป...ป้ายรถเมล์

เอ เอ เอ ทำไมวันนี้มันปั่นยาก ก้มมองดูล้อหลัง

ว่าแล้วไง..ขาดลม ขาดแรง แบนแต้เชียว ทนบดทนบี้ทนลากปั่นไปจนถึงที่เติมลม

จะเป็นที่ไหนได้ก็ร้านลุงคนเดิม

เติมเสร็จควานหาเหรียญ ยังไม่ทันจะเจอ

เสียงอบอุ่น อ่อนโยน

กรอกหูเข้ามาว่า ไปเถอะหนูไม่เป็นไร

เสียงเสนาะที่ได้ยินพลันยิ้มร่า  กล่าวคำว่าขอบคุณเป็นไหนๆ

ไม่ได้ยิ่มเพราะไม่ต้องเสียเงินไป  แต่ที่ได้คือการให้ของคุณลุง

ปั่นรถไปหัวใจพอได้คิด  อยากสะกิดตัวเองเป็นผู้ให้

อยากเติมลมเติมรักเติมหัวใจ ต่อชีวิตต่อแรงกายให้คนรอ

แม้เป็นเศษเพียงเล็กน้อยดูด้อยค่า  แต่ทว่าหาไม่ได้จากเซเว่น

ลิ้นกระหายน้ำสักหยดคงจำเป็น   ใจที่แห้งเอาใจใส่คงเบิกบาน...

 

ขอบคุณคุณลุง สำหรับลมยาง ที่ต่อลมล้อ ต่อหัวใจ

ต่อการให้ ต่อการรับ ที่ไม่มีวันจาง

 

อ่อนแอ

posted on 02 Nov 2009 10:22 by kaewvaliant

เวลานี้บอกกับตัวเองว่าต้องเข้มแข็ง

เค้าว่ากันว่าสถานการณ์สร้างวีรบุรุษ

ถึงจะไม่ได้อยากเป็นวีรบุรุษกับเค้า แต่ต้องเป็นหลักให้ได้

ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้เสมอใช่มั้ย

คิดที่จะทำอะไรหลายๆอย่าง ไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง

แต่คงดีกว่าไม่คิดที่จะทำอะไรเลย

ถึงเราจะถูกขนาบรอบด้าน แต่คงไม่ถึงกับกระดิกไม่ไหว

ไม่กล้าเสียน้ำตา เพราะกลัวว่ามันจะไปละลายความหวังที่ฝากไว้

ใจดวงน้อยๆ ได้โปรดแกร่งเหมือนหิน

ให้ฉันได้มีแรง มีสติ มีปัญญา

จนกว่าจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้